Tematy

• imiona osób obchodzących dzisiaj imieniny
• imiona wszystkich świętych patronów
• imiona Najpopularniejsze nadawane
• imiona pilkazy Polski
• imiona po hebrajsku pisownia
• imiona pogańskich bogiń
• imiona polskie żeńskie
• imiona rosyjskie męskie
• imiona słowiańskie żeńskie
• imiona świetych pańskich
• imiona Twoja kicia
• imiona w języku angielskim
• imiona Wszystkich Świętych
• imiona z gwieznych Wojen
• imiona żeńskie i męskie
• Wojna;w;Korei
• marek zmajlo
• art 28 ustawy rachunkowosci
• ludomir;stasiak
• budowa praca
• MOTYLEK DO HOLOWANIA
• jazdy doszkalaj�ce kat. C
• gor�cymi no�yczkami ��d�
• MOK Sochaczew

Patrzysz na wiadomości znalezione dla zapytania: imiona niemieckie

SDD napisał(a):

Zle myslisz :). Badania historyczne wykazaly, ze czeskie h powstalo z
dawniejszego g.


... i jeżeli teraz w czeskim pojawia się "g", jest ona zapożyczeniem.

Jezyk polski zachowal stan starszy.

To ze mamy rowniez fonem h,


Ja nie mam (chyba żeby zakładać, że normalnie realizuję go jako [x], tak
samo, jak fonem "ch"). Fonem "h" mają ludzie używający innych dialektów,
niż mój i polszczyzna "standardowa". Są tacy, którzy twierdzą, że
niegdyś polszczyzna jako taka miała dwie frykatywy welarne jako fonemy,
ale w końcu dźwięczna zanikła. Są też tacy, którzy twierdzą, że
polszczyzna standardowa zawsze miała tylko "ch", a jego dźwięczny
"bliźniak" funkcjonował tylko w wybranych dialektach (jako wpływ języków
ruskich i czesko-słowackich). (Niestety nie dysponuję przekonującymi
źródłami literaturowymi.) To, że w pewnych okresach (np. międzywojnie)
forsowano rozróżnianie wymowy "h" i "ch" (oraz "ł" jako "ciemnego l" i
"niesylabicznego u", choć tu akurat istnienie tego rozróżnienia we
wszystkich dialektach staropolszczyzny nie jest kwestionowane), to tylko
kwestia mody (stąd nazwa "aktorskie h" i "aktorskie ł") i próba
sztucznego kreowania języka.

nie znaczy ze powstal on z g -- mogl on
przeciez istniec bez wzgledu na g, prawda? Poza tym wyraz "Henryk" to
zapozyczenie.


I tu zaczynają się schody. Otóż czeskie i ukraińskie "h" to wcale nie po
prostu dźwięczny odpowiednik naszego "ch" identyczny z udźwięcznionym
"ch" w słowach takich jak "niechby". Nasze frykatywy zapisywane jako
"ch"/"h" są welarne (miękkopodniebienne) (na chwilę pominę wersję miękką
ze słów typu "Hiszpania" albo "Chiny", która jest palatalna, tj.
twardopodniebienna). W międzynarodowym systemie zapisu głosek IPA są to
  [x] i [ÉŁ]. Ponieważ niektórzy mogą mieć problem z odczytaniem unikodu
zapiszę to w systemie SAMPA - [x] i [G].
Natomiast czeskie (na pewno) i ukraińskie (tak mi się zdaje) "h" to
frykatywa dźwięczna krtaniowa [ÉŚ] (w SAMPA [h]). Polacy zwykle nie są w
stanie usłyszeć wyraźnej różnicy między frykatywami krtaniowymi (a nawet
gardłowymi) a miękkopodniebiennymi, więc je utożsamiają. Stąd czeskie "h
krtaniowe" stało się "h miękkopodniebiennym" u niektórych i "ch
miękkopodniebiennym" u większości Polaków w słowach takich, jak "hańba".
Za to podobno w dialektach południoworosyjskich fonem "g" jest
realizowany właśnie jako [ÉŁ].
Do tej pory wszystko jest w miarę sensowne. Zapożyczamy dźwięczną
frykatywę "tylną" charakterystyczną dla języka czeskiego lub
ukraińskiego jako też dźwięczną frykatywę "tylną" charakterystyczną dla
naszego języka, tj. krtaniową jako miękkopodniebienną. (Przy czym
większość z nas ją od razu ubezdźwięcznia.)
Idziemy zaś dalej i widzimy (gdybyśmy tylko słyszeli, to by było co
innego) niemieckie imię "Heinrich" albo francusko-angielskie "Henry" i
co robimy je przyswajając? - zamieniamy ich "h" na nasze "h". Tyle
tylko, że nasze "h" to dźwięczna frykatywa welarna (chwilowo ignoruję
to, że dla większości z nas jest ona bezdźwięczna, gdyż oficjalnie "h"
traktowane jest jako dźwięczne), a "zachodnioeuropejskie" "h" to
bezdźwięczna frykatywa krtaniowa [h]. W ten sposób, przyswajając słowa
pochodzenia angielskiego lub niemieckiego nie tylko zmieniamy w "h"
trochę miejsce artykulacji (z krtani na miękkie podniebienie), ale, nie
wiedzieć czemu, jej dźwięczność. Z głoski bezdźwięcznej robimy głoskę
dźwięczną (tzn. ja nie robię, bo dla mnie dźwięczne "h" występuje tylko
w słowach typu "niechby").

Jeszcze co do g-h. Okazalo sie, ze wyraz "hańba" zostal zapozyczony z
jezyka czeskiego juz po wygasnieciu prawa glosowego zwiazanego z
alternacja g-h. I rzeczywiscie, w jezyku staropolskim istnialo slowo
"gańba" (oznaczajacego tyle co dzisiejsza "hańba"),


No właśnie. Czy "gańba"/"hańba" (swoją drogą normalnie wymawia się to
[xaj~mba], gdyż wymówienie [ń] przed [b] jest dla Polaków dosyć trudne)
oznaczało zawsze "coś, za co należy ganić", czy też samą czynność
ganienia (tak jak prośba to też czynność proszenia, groźba - grożenia, a
kośba - koszenia)?

pzdr
piotrek

On Wed, 14 Mar 2001, Radek Zakrzewski wrote:
To już coś, że nie musi. Tylko... co dokładnie masz na myśli mówiąc "choć
jedno z rodziców nie jest Polakiem"? Pytam, bo nie znam tych przepisów.


Zapewne nie ma polskiego obywatelstwa. Zdaje się że sam fakt że dziecko
nie zdecydowało jeszcze jakiego obywatelstwa będzie używać w przyszłości,
też się liczy.

Zakładam, ze trzeba jakoś urzędowo poświadczyć status obcego. Czyli nie
mógłbym na ten przykład uczcić pamięci dziadka Szweda (albo nawet i ojca
chrzestnego) nazywając syna Ingemar albo córkę Astrid? Musiałbym w tym celu
zadeklarować się jako niepolska mniejszość narodowa? Dlaczego?


Niezbadane są wyroki urzędników USC - a nuż któremuś się to imię spodoba i
zezwoli?

niepolskiej stronie mój syn nie mógłby być np. Witautasem (założmy aby
zamknąć twarz urzędnikowi zdecydowałem się użyć tylko polskich liter - czy
polepszy to moje szanse, czy też pogorszy, bo teraz imię ani polskie ani
litewskie?)


Przypuszczam że w rejonach z mniejszością litewską twoje szanse byłyby
znacznie większe, niezależnie od pisowni. Tak samo niemieckie imiona takie
jak Klaus, Heinrich czy JĂźrgen (są przecież polskie odpowiedniki) na
Opolszczyźnie.

Co komu w ogóle do tego do jakiej narodowości się poczuwam? Nie sądzisz, że
z punktu widzenia prawa powinno się tylko liczyć obywatelstwo? A moze moje
założenie było niesłuszne i istotnie liczy się obywatelstwo i jeśli rodzice
oboje mają polskie paszporty to umarł w butach i ani Ingemera ani Astrid nie
będzie?


Paszport = obywatelstwo. A jeśli tak faktycznie jest, to bez przekonywania
urzędnika się nie obejdzie. Nie ja wymyśliłem ten system, niestety...

pierwszeństwo przed wolą rodziców? Jeśli zależy im, żeby dziecko pognębić -
nie martw się, znajdą na to sposób.


Zawsze można mu nieformalnie zmienić imię później... znałem parę osób
które same mówiły o sobie inaczej niż miały zapisane w akcie urodzenia
(ale nie wynikało to z obcego obywatelstwa).

Natomiast ochrona dziecka przed uwłaczającym imieniem byłaby też możliwa bez
żadnych spisów imion dozwolonych - poprzez sądowy nakaz w przypadkach


Więc jest taka norma - sąd teoretycznie sprawuje kontrolę nad władzą
rodzicielską i on jest władny rozstrzygać spory z USC o imiona. Oczywiście
bez automatycznego sukcesu dla któreś ze stron.

skrajnych. Ale to urząd musiałby wykazać to uwłaczanie. Zgodnie z zasadą, że
jak nie zakazane to dozwolone, a nie że jak nie dozwolone to zabronione
(rozłączne nie przy imiesłowach użyte z rozmysłem).


I słusznie... tylko że obce imiona jako niedozwolone są zabronione, wg.
powyższego.

Rozwijając twórczo Twoją myśl można by powiedzieć, że to jak się ubierasz
wpływa na stan emocjonalny innych osób które zmuszone są Cię widzieć. No to
buch - stwórzmy spis dozwolnych fasonów dekoltów, i nie wolno innych
sprzedawać. Podoba Ci się ten pomysł?


To chyba nie to samo... noszenie dekoltu a nazywanie _kogoś_ imieniem to
dwie różne sytuacje.

Chodzi mi tu o to, że z myślą o nielicznych przypadkach skrajnych tworzy się
od razu spis imion dozwolonych ograniczający wolność całej reszty. Naprawdę
Ci to nie przeszkadza?


Gdyby ten spis był bardzo ograniczony, to może by mi przeszkadzało. Z
drugiej strony oczywiście jestem za liberalizacją prawa w tym względzie,
zwłaszcza jeśli chodzi o imiona żeńskie, ale bez przesady. Każdy ma prawo
do imienia które nie przysporzy mu później kłopotów (obiektywnie patrząc).

GSN